Znaczący wkład Alexandre’a Falguière’a w rozwój francuskiej rzeźby XIX wieku

Alexandre Falguière należał do grona najważniejszych francuskich rzeźbiarzy drugiej połowy XIX wieku. Tworzył monumentalne pomniki, kompozycje o tematyce historycznej i alegorycznej, a także portrety, w których łączył akademicką dyscyplinę z większą swobodą formy. Był również malarzem, choć to właśnie rzeźba przyniosła mu trwałe miejsce w historii sztuki francuskiej.

Urodził się 7 września 1831 roku w Tuluzie, dlatego dziś przypada rocznica urodzin artysty. Pierwsze nauki pobierał w rodzinnych stronach, a następnie kontynuował edukację w paryskiej École des Beaux-Arts. Studiował m.in. pod kierunkiem Alberta-Ernesta Carrier-Belleuse’a i François Jouffroya, zdobywając warsztat charakterystyczny dla akademickiego modelu kształcenia.

W 1859 roku Falguière otrzymał Prix de Rome, jedną z najbardziej prestiżowych nagród dostępnych dla młodych artystów we Francji. Wyróżnienie umożliwiło mu pobyt w Rzymie i bezpośredni kontakt z dziedzictwem antyku oraz renesansu. Doświadczenie to było istotne dla jego późniejszej twórczości: w jego realizacjach widać zainteresowanie klasyczną kompozycją, anatomią i wyrazistym modelowaniem postaci.

Jednym z dzieł, które zwróciły na niego uwagę po powrocie do Francji, była rzeźba „Zwycięzca w walce kogutów” („Vainqueur au combat de coqs”). Praca przedstawiająca nagiego młodzieńca została pokazana na Salonie w 1864 roku i spotkała się z dużym zainteresowaniem. Falguière potrafił nadać swoim figurom energię i naturalność, nie rezygnując przy tym z klasycznej równowagi sylwetki.

Artysta wykonywał także realizacje przeznaczone do przestrzeni publicznej. Jego pomniki, nagrobki i dekoracje architektoniczne można było odnaleźć w wielu francuskich miastach, zwłaszcza w Paryżu i Tuluzie. Wśród najbardziej rozpoznawalnych prac wymienia się monument poświęcony Pierre’owi Corneille’owi w Rouen oraz pomnik poety Alphonse’a de Lamartine’a w Mâcon.

Falguière był związany z oficjalnym środowiskiem artystycznym swojej epoki. Został członkiem Académie des Beaux-Arts, a jako profesor École des Beaux-Arts wpływał na kolejne pokolenia twórców. Jego pracownia była miejscem nauki dla młodych rzeźbiarzy, którzy później rozwijali własne języki artystyczne już na przełomie XIX i XX wieku.

W jego dorobku ważne miejsce zajmowały także wizerunki współczesnych mu osób. Portret Alexandre’a Falguière’a autorstwa Carolusa-Durana pokazuje artystę jako człowieka pewnego swojej pozycji, należącego do aktywnego życia kulturalnego Paryża. Takie przedstawienia przypominają, że był nie tylko wykonawcą zamówień publicznych, lecz również rozpoznawalną postacią francuskiego środowiska sztuki.

Falguière zmarł w 1900 roku w Paryżu. Jego rzeźby pozostają świadectwem czasu, w którym akademicka tradycja spotykała się z potrzebą większego realizmu, ruchu i indywidualnego charakteru przedstawianych postaci.

(fot. Wikipedia)

#AlexandreFalguière